Wysyłaliście kiedyś paczkę z Indii? Nie? To posłuchajcie…
Zaczeło się zwyczajnie – poszliśmy sobie jak gdyby nigdy nic na pocztę, oznajmiliśmy, że chcemy nadać przesyłkę i pokazujemy, co mamy do wysłania. Pan kręci z dezaprobatą głową: „Wróćcie, jak przygotujecie paczkę, o taką” – i pokazuje nam Paczkę Idealną. Wybałuszamy oczy i pytamy, czy na poczcie przygotują nam takie cudo. Nie, poczta takich usług nie świadczy. -„To gdzie mamy się udać?” – „Spróbujcie na bazarze…”
Idziemy zatem na bazar. Po paru minutach poszukiwań trafiamy do…k r a w c a. Bez cienia zdumienia krawiec przytakuje, że jesteśmy we właściwym miejscu i żwawo bierze się za p a k o w a n i e.
Krok 1: wkłada nasze zabawki do tekturowego pudełka i zakleja je, a następnie pobiera wymiary pudełka i wycina formę z białego (kolor ma znaczenie) płótna:
Krok 2: Zszywa ubranko dla paczki na maszynie:
Krok 3: Ubiera paczkę w białe wdzianko i ręcznie zaszywa ostatnią krawędz:
Krok 4: z a l a k o w u j e paczkę pieczęcią zbudowaną ze śruby i monety. Paczka jest gotowa:
Nie wytrzymujemy i pytamy, po cholerę aż tyle zachodu?
-”Trudno powiedzieć, takie są przepsisy. Zostały jeszcze po Anglikach.”
Wracamy na pocztę. A tam czeka nas ziezła dawka biurokracji: dostajemy do wypełnienia cztery szczegółowe formularze (życiorys prawie trzeba napisać, z numerami paszportów itp.).
Uff, nareszcie. Idziemy do okienka nadać paczkę, ale w chwili, kiedy dochodzimy do okienka, wyłączają prąd. Kiedy włączą? Pan robi głupią minę, adekwatną do naszego pytania. No więc czekamy.
Po godzince wreszcie włączają prąd, ale dokładnie w tym momencie zaczyna się przerwa na lunch…Urzędnik łaskawie zdecydował się nas jednak obsłużyć przed obiadem. Bierze się za wklepywanie danych do komputera, ale komputer wyraźnie nie współracuje…chyba pocztę Indyjską komputeryzowała ta sama firma, co ambasadę w Katmandu 
. Dopiero po kolejnych 20 minurach walki udaje się zakończyć szczęśliwie procedurę…
I tak oto nadaliśmy paczkę!
