Zaczęło się. Pogoda nas zaskoczyła, bo spodziewaliśmy się na południu tropikalnych upałów, a tu pochmurno, siąpi deszcz i temperatura poniżej 20° C. Zakładamy ciepłe ciuchy i ruszamy.
Ping i Pong starczają na ok. 55 km. Pod gorke tez daja rade, ale powoli. Potem trzeba zrobić przerwę na doładowanie baterii, a my w międzyczasie rozglądamy się po okolicy. Po ok. 3-4 godzinach jedziemy dalej, baterii starcza na ok. 30 km. Dla wyjaśnienia, rower elektryczny różni się od zwykłego roweru – no moze nie az tak jak krzesło elektryczne od zwykłego krzesła – ale faktem jest, ze to zdecydowanie dwie rozne konstrukcje. Chodzi o to, że na rowerze elektrycznym raczej nie da się przemieszczać pedałując, bo jest za ciężki. Pedałować można co najwyżej równolegle z pracą baterii, żeby ją trochę wspomóc i przedłużyć jej żywotność albo w sytuacji awaryjnej (tj. np. totalne rozładowanie baterii na 200 m przed domem; jak rozładuje się wcześniej, Chińczyk prędzej podładuje baterię u kumpla w sklepiku niż zacznie pedałować).
Z początku trochę sie martwimy, że nie będziemy mogli nocować „na dziko” w namiocie, bo w nocy trzeba ładować baterie, a zatem mieszkać wśród ludzi. Ale po pierwszym dniu zdajemy sobie sprawę, że nie mielibyśmy się i tak gdzie rozbić! Nie ma czegoś takiego, jak ustronne miejsce, nawet z dala od miasta. Pomiędzy wioskami na każdym centymetrze kwadratowym są pola i uprawy. Każdy skrawek ziemi jest zagospodarowany!!!
Nasze maszyny przechodzą chrzest bojowy, bo nagle kończy się asfaltowa droga i pojawia się czerwone błotko. Rowerkom się nie podoba, ale zdają egzamin. Jesteśmy po pachy w błocku.
Sciemnia sie, baterie na wyczerpaniu. Zatrzymujemy się w wioskowym sklepiku i usiłujemy wytłumaczyć sprzedawczyni, że mamy namiot i chcielibyśmy gdzieś się rozbić na noc. Robi się małe zbiegowisko, wesoło, w końcu pani daje nam jeden swój pokój. Nie chce przyjąć za to ani juana, wiec chociaz robimy zakupy w jej sklepiku.
